Bór nam w Rakowie darzył

Raków, nie ten koło Poznania, ten koło Chocianowa. Miłość od pierwszego wejrzenia, chociaż płasko i piaskowo. 

Las, las, las po horyzont i dalej, gmina Chocianów to 52 % użytków leśnych, jest gdzie zbierać grzyby. Las sosnowy, brzezinki, paprociska, jagodziny, kruszynki… 

Purchawka jeżowata i Mleczaje rydze, czyli Lycoperdon echinatum i Lactarius deliciosus, doprawdy deliciosus :) Pierwszy znaleziony rydz, Czesława pokazała i się poznajdowały licznie. Mniam. Poszukiwania należy rozpoczynać pod sosnami, w trawie, na smyczowej górce Kanie i Rydze występują obok siebie… 

Wracając do Rakowa, to poranki przy dziczej zagrodzie należą do najbardziej poetyckich. Coś tam takiego jest, że nic tylko stać i podziwiać, mgła wstaje malowniczo, obok bagienko jest przecież. Warto zabrać tam ze sobą Czesławę, bo to gwarancja pobudki przed 6. Jak przyjechałyśmy, to innych było kapkę, powoli zjeżdżali się, ludzie i psy. 

Uczestnicy i widzowie Międzynarodowego Konkursu Tropowców. Psów było 23 plus co najmniej 5 obserwatorów, ludzi niezliczona ilość, wszyscy uśmiechnięci. 

Ile to się człowiek dowiedział o niemieckim myślistwie, broni i innych rzeczach… ;) Między odłożeniem a ścieżką towarzystwa dotrzymywał nam Jędrzej. Z mniejszych mieszkańców lasu chwilę nas zabawiał 

pająk Krzyżak ogrodowy, taki sam jak na Kaszubach, tak samo upleciona pajęczyna i podobnie niezadowolony, że ktoś się przygląda, dotyka…Gabra ruszyła na swój 13 tropowy szlak, nos czytał, minimum 600 m, na końcu dzik. Znaleziony. Wysoko w czubkach sosen buszował Dzięcioł duży, przyleciał na obiad. 

Zrywał zieloną szyszkę, zanosił ją do kuźni i wyjadał nasionka. Nie zawsze stukanie dzięcioła oznacza poszukiwanie smakołyków pod korą. To była piękna lekcja. Szkoda, że sosny w Rakowie są aż tak strzeliste. Na koniec było wręczanie dyplomów, gratulacje, zdjęcia grupowe, reżyserów kilku…. Dzień w Rakowie tradycyjnie należy do miłych, zupa gulaszowa smakowała, to wszystko dzięki Magdzie i Gabrze. Poza tym każdy tam był LoveLas. Na kolację były kanie z Rakowa.

Ziołowo-owocowo w Jaremczynie

Po długotrwałym mobbingu niedowiarków, nie ma nie ma nie ma nie będzie nastąpił! Wysyp grzybów wciągnął nas w lasy. Zdjęcia są, czekają na słotności. 

Pora zbiorów trwa od dawna w Jaremczynie, powoli się dopełnia. Nasze pierwsza aronia, słodka niezwykle, że połowa zjedzona prosto z krzaka. Czarna królowa witaminy P i C, przywieziona  z Ameryki Północnej do Europy przez rosyjskiego sadownika Miczurina. 

Właśnie zaczyna się najlepszy czas na sadzenie aronki. Najlepiej posadzić co najmniej dwie. Czarna księżna witaminy C - jeżyna wprowadziła się do Jaremczyna sama, przez płot. Flora Polski jest bardzo bogata w gatunki jeżyn, szacuje się je trudno, bo lubią mezalianse, 89 gatunków podaje PAN. 

I choćby i nawet gdyby ten nasz krzak był kundelkiem, to owoce nam daruje smaczne i dorodne. Dla rozmycia spraw oczywistych to jednym z gatunków jeżyn jest Malina moroszka, jeżyna leśna, ta najsmaczniejsza i ta, co potrafi złapać za nogę to Jeżyna fałdowana. 

Zielnik za to fioletowy, mięty i Lebiodka pospolita występują w podobnej tonacji, trzeba im wrzosów dosadzić do towarzystwa i Kozłka, lawenda pewnie pojawi się nagle, jak zwykle, kiedy będzie wyprzedaż krzaczków umarlaczków. MajLo zajęła się własnymi sprawami, z gości to odwiedziła nas larwa Odorka zieleniaka z rodziny pluskwiaków, smakosza malin, szkodnika bez znaczenia. Podobno śmierdzi, dzieci chyba jednak nie bardzo, pewności nie ma, nie został obwąchany. Domek w domku, czyli Wstężyk gajowy w Nasturcji, ślimak synantropijny, pospolity na Dolnym Śląsku, Pomorzu w Małopolsce i Wielkopolsce. 

Aż trudno uwierzyć, czy naprawdę na Mazowszu nie jest pospolity i na Kujawach… Podkarpacie i Śląsk nie są zaWstężykowane ? Dla nas to stały element fauny, był zawsze i jest wszędzie. Jesień zapowiada się gruszkami, gruszki są naj naj. 

Z pomidorów koktajlowych od sąsiada powstał pyszny sok. Zbliża się dzień wsadzania cebul, znów będzie ich ze sto lub więcej. Jeden z powodów, dla którego wiosna cieszy… Ptaszyny znów zaczęły odwiedzać karmnik, niech się posilają tłustym słonecznkiem. Poza tym sporo pracy, trzeba przygotować Jaremczyn do snu zimowego.

Schronisko pod Łabskim Szczytem - Jagniątków - trasa alternatywna

Rumiany, kasztankowy… niezbyt różowy, czerwony szlak między Morenami a Gawrami, zboczem kotła, 

porośniętym kosodrzewiną, jagodzinami, urozmaiconym głazami. Jedna z dróg od Łabskiego Szczytu do Jagniątkowa. Dość wąska, momentami stroma, momentami śliska, korzeniowa, trudno z niej zejść, więc potrzeby można na niej odnotowywać w dość niemiłym natężeniu. 

Na całkiem wygodnym zboczu zjadłyśmy tajemnicze danie turystyczne, popicie oryginalne, wtedy jeszcze nikt z nas nie wiedział, że trudności dopiero się zaczynają ;) 

Na początek strome formacje skalne, Niedźwiadek, Ostroga i kosówka. Z wnikliwej analizy mapy wychodzi, że to najniżej położone piętro kosodrzewiny w polskich Karkonoszach, no chyba, że coś zostało przeoczone. 

1 000 m n.p.m., oczywiście nie liczymy krzaków w domowych ogródkach i szkółkach. Widocznie ciężkie tu panują warunki, zima wcześniej zagląda do Łabskiego Kotła i nieprędko go opuszcza, okres wegetacji  krótszy. Gęste krzewy Sosny górskiej chronią skały i glebę przed erozją a rosnący niżej las przed lawinami. 

 Subalpejskie piętro kosówki oddziela lasy regla górnego od hal. Przeszłyśmy tego dnia wszystkie trzy piętra a nawet i czwarte regla dolnego.  Momentami było zbyt stromo dla krótkich łap MajLo, no co za szczęście miała, że był z nią osobisty nosiciel. Stromy i kasztankowy szlak czerwony finiszował wyschniętym korytem, czy to miłe, trzeba samemu sprawdzić. Potem był szlak czarny, ten sam, co rano. Zatoczone koło i powrót do Jagniątkowa. 

Dziwnych ludzi można tu spotkać, dziwnych i nie zawsze wzbudzających pozytywne uczucia. Przyroda rekompensuje to w nadmiarze. Gabra wreszcie się zmęczyła, podsypiała w autobusie, w jej przypadku to niezwykłość. 

Jagniątków - schronisko Pod Łabskim Szczytem

Zaczęło się od wrednej baby w autobusie i szturchnięcia, którego nie było, potem przytrafiło się wdepnięcie 

w drużynie i tak właśnie nasza wyprawa nabrała indywidualnego wyrazu.  Kasztankowa ostatecznie, chociaż po drodze bywało różnie. Jednak kasztanowa była najbardziej. Jagniątków zubożał o jedną sarnią polanę, wzbogaca się o mieszkańców. 

Będzie nam brakować tego kawałka trawy z sarnami i skałką. Zostały jeszcze ze dwie :) W lesie straszy podlotami, Rudzik zwyczajny ćwiczy loty i wrzaski, wrzasko-syki. 

Raszka jest gniazdownikiem, maleństwa opuszczają gniazdo po około 2 tygodniach od wyklucia i zaczynają walkę z grawitacją. Gniazda rudzików wcale nie znajdują się wyłącznie na drzewach w dziuplach, najczęściej są schowane w mchu, pod korzeniami, w trawie. 

Gdyby nie pewien plan…  zabawne ptaszynki można obserwować bez końca.  Czarnym szlakiem przez Trzy Jawory w towarzystwie szlaku niebieskiego nasz kwartet wytrwałe wspinał się pod Łabski Szczyt. 

Obowiązkowa kąpiel w Szklarce, głównie dla zdrowia i urody, bo Szklarka według legend była urodziwa, zapewne i zdrowa była, istny ideał, zauroczyła nawet Ducha Gór i sarenkę. Nie ma co spodziewać się szczęścia po kąpieli w Szklarce, to dziewczątko szczęścia nie miało, smok był niegodziwy a Duch Gór za wolny i niecelny. 

Nie dla wszystkich to była wolna sobota. Koń zrywkowy ściągał pnie z Moren, stromizn i błocisk. My szlakiem orzeszkowym, wyłożonym granitowymi głazami, pod górę, z grzybami, w tempie zbieraczy. Z przerwą dla tropicielki Gabry, bo się jej aż palił… nos ;) 

Potem był ten najbardziej zaczarowany kawałek karkonoskiego lasu, tam, gdzie światło jest wyjątkowe i cisza, która daje spokój, zaledwie kilka kroków innego świata, nie da się nie zauważyć. Zaraz za magią rozpościera się widok na schronisko Pod Łabskim Szczytem, Śnieżne Kotły i Szklarską Porębę. 

Pachnie jeleniami, tu sobie lubią poryczeć. Pąpiru badała i dokumentowała florię korkontoi. W schronisku tłum, hałas, gorąc, drogo. Mimo to miło, zwłaszcza na łące z widokami. Turyści bywają przeróżni, znajomi i nieznajomi, zadowoleni i marudni, uśmiechnięci i na odwrót. Niektórzy się po trawie turlają i mają głupawkę, takich omijamy najszerszym łukiem ;) 

Łatwo wyznaczyć północ spod Łabskiego Szczytu, wystarczy wyciągnąć palec wskazujący do Borówczanych Skał, tam właśnie jest północ, Bałtyk w tamtą stronę! Na Batorym pewnie by właśnie tyfon wzywał na obiad. U nas na obiad Izerskie, tradycyjnie zaczęłyśmy od zupy. I tu przerwa na degustację, Jaremka w trybie czuwająco-podsypiającym, w każdej chwili gotowa włączyć sygnał alarmowy, Gabra w drgawkach z emocji, że czas marnujemy a tam w lesie zwierzyna ! No to trzeba było zakończyć głupawkę i turlanie po trawie… Cała naprzód. Kierunek północno-wschodni. Szlak w związku z tym będzie czerwony. Rumiany, kasztankowy…