Muchołówka szara, maszyna na owady

Muchołówka szara z rodziny muchołówkowatych, podrząd śpiewające, rząd wróblowe. Wyłapuje owady nad Jaremczynem. 

Śpiewa ledwo ledwo, w ogóle jest taka niepozorna dopóki siedzi na gałęzi. Za to w powietrzu istny komik, podlatuje, nieruchomieje, spada w dół jak bomba, robi okrążenie, wraca, siada….wzlatuje, łapie owada, siada do konsumpcji a równoległe stale prowadzi obserwacje okolicy i obiektów ruchomych. 

Gapi się. Maleństwo kilkunastogramowe o rozpiętości skrzydeł do 25 cm. Żyje, i tu zaskoczenie, przeciętnie 20 lat! 20 lat lata po świecie, wędruje z Afryki lub Azji do Europy, zupełnie jak jaskółki, u nas wyprowadza lęgi. 

Ptak preferujący niziny, rzadko występuje w górach. W zasadzie w Jaremczynie jest tylko jedna malusia tymczasowa góra :) Te na horyzoncie jak widać nasz gość ignoruje. Ciekawe ile jeszcze dni spędzi z nami ten miły ktosiek, może zostanie aż do października ? Muchołówka większość dnia spędza w czatowni, na bezlistnej gałęzi, płocie, drucie, prawie nieruchomo wypatruje pokarmu. 

Czasem dyga, czasem strzepuje skrzydła i ogon. Jest wierna ulubionym miejscom. Towarzystwo ludzi jej nie przeszkadza, nie zagląda do karmników ale chętnie posila się np. owocami Kaliny koralowej. Nasza kalinka owocuje, w przyszłym roku pewnie będzie jeszcze większa i jeszcze więcej ptaków ucieszy. 

Muchołówka szara nie najada się przed migracją, poluje podczas podróży, wędruje samotnie lub  w rodzinnych grupach głównie nocą. Gatunek objęty w Polsce ścisłą ochroną gatunkową. Podziękowania dla Damiana za pomoc :) Jak wygląda widać, jak śpiewa można posłuchać tutaj.

rżysko Krowiniec Czaplinek w akompaniamencie silnika lotnika

Uwaga, zmiana dekoracji. Świat teraz będzie miedziano-złoty. 

Rżyska, ścierniska, nawłocie, jesienniejące łąki, słoma pozwijana w ruloniki, przy ziemi nieśmiało się zieleni młode zboże, które wschodzi po żniwach. Las jeszcze się opiera, jeszcze stoi ciemną, zieloną ścianą i razem z błękitnym niebem tworzą piękne tło do tych ognistych, ciepłych plam. 

Nie widziałoby się świata tak pięknie, gdyby nie słońce. To wrażenie ogólne. W szczególe hałas, bo samoloty z nieba nie znikają ani na chwilę, nawigatorzy ćwiczą, mierzą się, schodzą nisko i atakują słuch. 

Zdaje się, że mieszkańcy kotlinki już w ogóle na to nie reagują, to niebo zwykle jest bardzo przychylne pilotom i gościnne. No może w niedzielne poranki nie jest to aż tak niesłyszalne… za to jak zrywa na nogi! Od dzieciństwa sprawdza się tu, czy w samolocie nie ma dziury wrzeszcząc do pilotów, jakby mieli jakiekolwiek szanse usłyszeć te zaczepki z dołu :) 

Panie pilocie!!!  No poleciał, na chwilkę zrobiło się cicho. Majlo po uszy wpadła w polną drogę, o której zapomniała kosa, gdzieś między rżyskiem a pastwiskiem z widokiem na Śnieżkę. 

W zasięgu łap zielone pagórki z czuprynami dębowymi i nie tylko. Czyż nie mamy tu po prostu pięknie ? Andrzeju,  rety rety jeju! ;) A czy krowy to widzą ? 

Cielątka, byczki, jałówki czy patrzą ze zrozumieniem, czy tylko mielą, trawią, użyźniają i śledzą wzrokiem mijających? Jak zawsze bardzo towarzyskie stado krów Maciejowskich, przymilne, leniwe, pachnące. Jak nie strach, to można nawet pogłaskać. Jaremka obwąchała. Kotleciki chów łąkowy, do dyspozycji hektary zielonego a one stłoczone akurat na błotku i przy wyjściu. 

Zrozum tu bydełko… A nad głowami Czapla siwa z rodziny czaplowatych, ptak wodny a w powietrzu. Kania się wytężała a efekt jak widać, no mizerny. Niektórzy uważają, że Czaple siwe nie występują w górach, wniosek, nie mieszkamy w górach. Spotkać je można nad Bobrem, w rejonie Perły Zachodu, Łomnicy, Podgórzyna. U nas nie zimują, pewnie wkrótce odlecą. W locie łatwo odróżnić je od bocianów, Czaple latają lotem aktywnym, bociany biernym. Lot aktywny odbywa się z wykorzystaniem mięśni skrzydeł, lot bierny nieruchomych płaszczyzn nośnych ciała z wykorzystaniem prądów powietrznych. Jest jeszcze lot ślizgowy ale ten odnosi się do opadania… taka dygresja.  

 Czaple są płochliwe, dystans ucieczki to średnio 100 m. Trudno je zaskoczyć. Płochliwe ale nie panicznie, pozwalają się śledzić, zwłaszcza jak polują. Żeruje spacerując. Dziennie zjada ok. 200 gram pokarmu, no je zupełnie jak ptaszyna. Podobno to symbol cierpliwości i mądrości ale i wścibstwa oraz niedyskrecji… ostrożności i rozwagi… Ciekawe czy by Czapla miała coś na ten temat do za kworr kroarrania.

Biegnij Gumbasiku, do Odwrotniaczka i Dziesiątego. Mój, no taki trochę Mój biały królewiczu, szeptaczu prosto do ucha. 
Te Twoje słodkie sekrety na zawsze zostaną ze mną.  Światełko zgasło. Pierwszy najukochańszy bulbulek, pierdulitek, któremu kiedyś miał odpaść ogon z radości. Siedź tam na chmurce i czekaj, bo się jeszcze nie odgryzłam za wszystko! 
Smutno, potwornie smutno, pusto i cicho, nasłuchuję, czy nie słychać Twoich pazurków biegnących po podłodze… jakoś tak bardzo brakuje Twoich spontanicznych i nachalnych ataków psiej miłości.  Nie mówię żegnaj, do po drugiej stronie Przyjacielu :) Ehhh Baltuśek....

Atomic Turbo Amfibia Corgi Kit czyli atak na wodę

Szwędaczy dzień po okolicy, długi, bo jak już się idzie to się idzie i idzie. 

O urodzie okolicy, niewątpliwej, innym razem. Teraz odcinek dynamiczny-wodny. MajLo nie odnotowała spadku temperatury, na widok potoku podjęła błyskawiczną decyzję wykąpać się… schłodzić? 

Kto wie, co bardziej miała na myśli. I czy ten pies w ogóle myśli jak zobaczy wodę ? Czasem śmiem wątpić. Jest woda, jest Szalona, jest potrzeba, więc musi być i aport. Najlepiej patyk, który trzeba uratować przed pływaniem. Torpeda z napędem na wszystkie łapy. 

A rzuć! I tak można pół dnia spędzić a radość z pyska nie znika. Potok, strumyk, niby taka mizerota a w zakolu to i popływać można, woda wdarła się mocno w brzeg, podmyła korzenie, tam musiało być coś ciekawego. 

Styl na wydrę, z głową nisko, żeby nie nabić sobie guza, nowa technika w mig opanowana. Trochę stresu na początek ale ciekawość była silniejsza.   

Ciekawe, czy udawanie wydry zakończy się stylem grzbietowym... ;) Jest tylko malusi problem, ogon, za wysoko, trzeba jakoś inaczej sterować, jak te wydry i bobry to robią? To pewnie dlatego, że są bardziej opływowe.  A czy to istotne… w końcu liczy się dobra zabawa. A tej nigdy nie brakuje jak jest Jaremka, woda i aport. 

Amfibia turbo w swoim żywiole, chociaż z urodzenia skazana na żywioł ziemi, jakaś wyrodna i taka szczęśliwa. Woda w potoku zawsze zimna, po kąpieli było zdobywanie stromizny i ogrzewanie się widokami. Były też cielątka ciekawskie, o tym w swoim czasie.